• Günlük

    Sessizliğin Cümleleri..

    Hiç söylenmemiş kelimeler biriktiriyorum bu ara. Hiç kurulmamış cümlelerden mektuplar yazıyorum. Söyleyeceklerimi kimse duysun istemiyorum, aslında kendim bile duymak istemiyorum! Belki de bu yüzden kendime bile kurmadığım cümleleri ancak seninle dillendiriyorum. Kelimeleri senin uçurumuna bırakıp yok oluşlarını izliyorum. Kurulmayan cümleler ile yaşananları yok edebileceğimi düşünüyorum. Kurduğum cümleler ile hiç yaşanmamış şeylerin var olacağını hayal ediyorum. Bol bol düşünüyorum. Gün boyunca bir sürü insana kurduğum bir sürü cümlenin arasında aslında hiç konuşmuyorum. Ne zaman konuşmaya çalışsam yalnızlığımı tek kelimelik cümlelere saklamaya, içimdeki çığlıkları aradaki sessizliklerde boğmaya çalışıyorum. Kurmaya çalıştığım her cümle yalnızlığımı büyütmeye yarıyor sadece ve ben düşünmediklerimi konuşmaktan, konuşmadıklarımı düşünmekten yoruluyorum her seferinde. İşte o zaman sen geliyorsun aklıma. Kocaman bir sessizlikte seninle…

  • Günlük

    Huzursuz…

    Evet yine uzun bir ara oldu, sesim sedam kesildi. Haklısınız.. Genel ruh halimdeki gel-gitler burayıda etkiledi her zamanki gibi. Bir acayip hallerdeyim yine bugünlerde yani.. Ne istediğimi bilmiyorum!? Bir sürü şey yapmak ile hiçbirşey yapmamak, sayfalarca yazmak ile bir satır bile yazmamak, hiç uyumamak ile hiç uyanmamak… gibi bir sürü noktada iki uçtayım sürekli sanki… Günler geçip gidiyor ve hergeçen gün sadece yapmak istediklerim ile yapamadıklarımın sayısını arttırırken ben uzaktan izliyorum gibi. Neden böyle huzursuz bir tipim bilmiyorum! Hayat bana ne vermezse, sanki ben sürekli onu istiyorum. Hem dinlenmek istiyorum, hemde sürekli yakalayamadığım birşeylerin peşinden koşuyorum… Bir an; bunların hiçbirini düşünmemek için her anımı doldurmak istiyorum. Sonraki an, uzak bir sahil kasabasında eski…