Günlük

Ah şimdi…

Zaman zaman durup, ne yapıyorum ben? ne işim var burada? dediğiniz oluyormu?
Benim bazen oluyor.. Sonra da “ahhh keşke şimdi…” ile başlayan cümlelerim uzayıp gidiyor.

Bazen tam bir toplantının ortasında, pencereden vuran güneş ile kendime geliyorum. Konuştuklarımıza bakıyorum, kimbilir kaçıncı kez aynı şeyleri konuştuğumuzu, harcadığımız zamanı, hiçbir yere varmayan muhtemelende asla ortak bir noktada buluşulmayacak o tartışmaları düşünüyorum. Sonra ah şimdi diyorum; şimdi güneş parlarken böyle gökyüzünde, denizi yanıma alıp yürüsem… yürürken denizin kokusu içime dolsa… pencerenin aralığından aklımı çalan o güneş içimi ısıtsa… tüm bunlar uzak bir anı olarak kalana kadar, anlamını yitirene kadar yürüsem…

chelsey_train_KLE6053_cropped.jpg_w580_h580 37067dca8de054330795e19477ebe769

Bazen çıkan sorunun, herhangi sebepten yetişmeyen ürünün, bir önceki partiyi tutmayan renklerin hatalarının peşinden koşarken, birden ne kadar koşsamda sorunun hiç bitmiyeceğini fark ediyorum, Biri çözülse hep bir diğerinin olacağını. Sonra ah şimdi diyorum, şimdi elimde kocaman bir dondurma, kumsalda, sıcacık kumlardan ayaklarım yanmasın diye koşuşturuyor olsam… attığım her adımda ayağımın altındaki kumlar kaysa, ayaklarım kumların içine gömülse…  attığım sonraki adımla birden kıyıya vuran dalgalara değse… ıslak kumların üzerinde, dalgaların sileceği ayak izlerimi bırakarak yürüsem…

Bazen karşımdakine aynı şeyi sayısını unuttuğum kez, tekrar ve tekrar anlatmak zorunda kaldığımı fark ettiğimde, ah şimdi diyorum. Şimdi duyduğum tek ses uzaklardan gelen müzik sesi olsa… Sadece ayın ve yıldızların aydınlattığı bir gecede yürüsem… Hafiften bir rüzgar esse, esen o rüzgar sadece ormanın kokusunu getirse… Yüzümde gezinse, beni sarhoş etse… Aklımda özlemlerimle, o gecede sevdiklerime yürüsem…

Bazen sinirden ağlama noktasına geldiğimde, ama güçlü durmam gerektiğinde, ah şimdi diyorum. Şimdi bardaktan boşanırcasına yağmur yağsa… yağmur damlaları gözyaşlarıma karışsa… Doya doya ağlasam… İliklerime kadar ıslansam… Akan her damla bir acıyı daha alsa götürse… Yağan her damla yeni bir umut getirse… Yağan yağmurla acıları arkada bırakıp, umutlara yürüsem…

 

first-taste-of-rain

8 Comments

  • zerrin-misss

    Benimde yürüyesim geldi yasemin :)) Yaa biz sohbet ederkende sen bazen dalıyosun o zamanlardamı ahh keşke diyip başka diyarlara akıyosun doğruyu söyle.. :))

    Tatil lazım kuşum hepimize.. kendimize getirir sanki hı.. şöyle bol deniz, bol güneş, bol kahkaha…

  • murat

    banada bazen olur öyle uzaktan uzaga ama duruyorum olduğum yerde hareket etmeden kalakalıyorum ölüm oluyor o anda gidemiyorum sebebini bilmediğim ve acıklayamadığım o kadar ufak şeyler ki beni tutanlar anlatsam Ah dersiniz bu kadar ufak şeyler içinmi mıhlandın buraya. ah ben yokmuyum ? yokum galiba uzaktan uzağa gidişlerim var benim dalışlarım gözlerimi kapatıp koşuşlarım ama gözlerimi her açtığımda olduğum yerdeyim 😀

    bendede var marifeyler ama 😀

  • ManusH

    Yazı herşeyi anlatıyor ama en doğrusunu sistemin kendisi yazının devamında vermiş:
    “Benzer yazı bulunamadı.”

    Gerçekten benzersiz olmuş, yüreğine sağlık…

    🙂

  • zehra

    evet dedim defalarca..
    işten ayrılma sürecimi de bu sorular tetikledi.
    hayat bundan ibaretse bir sorun var dedim, yaşadığımı hissedemiyorum,sanal ve yapay sorunlarla hergün hiç değişmeden uraşıyorum..gören doktor sanır hayat kurtaran??
    ve sonunda tembelliğe övgü dedim çıktım..
    dönem dönem yine sorguluyorum ama bir yürüyüş,özgürlük,oksijeni ciğerlerine çekme derken mutlu oluyorum..

  • Uğur Demiröz

    Yağmur gözyaşlarında
    Damla damla içini döker
    Bir su birikintisine
    Nice damlalar
    Bir yol bulamaz
    Sadece birikir

    Bazen dibe çöker
    Üstündeki kirler
    zamanla durulur

    Bazen bir rüzgar eser
    Tüm gerçekler görünür
    Yine yağar yağmurun gözyaşları
    Nereye hangi birikintiye
    Düşeceğini bilmeden
    ve…
    Hep yağar yağar

    Bazen kelimeler vardır paylaşmak ister…Bazen de hep aynı noktada buluşur çünkü yaşam aynı kelimeleri hep yeniler…

    Gönlünüze ferahlıklar dilerim…

  • emre

    Ahmet Telli etkileri mi desek, etkiler onu yüzeye çıkarmış mı desek bilemedim…

    Ama, umutlar ya o arkada bırakılan acıların yanındaysa?

    Sorunların üzerine gitmek gerek, sadece bu sefer farklı bir açıdan. Olmazsa, tekrar… Sonunda, karşında diz çökecekler, emin ol.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *