yalnizlik Ne çok düşünüyorum bu günlerde… Düşünmekten cümle kurup konuşmaya ne istek ne vakit bulamıyorum. Konuşsam düşündüklerimi anlatabilir miyim? bilmiyorum. Anlatmak istiyor muyum? Onu hiç bilmiyorum. Bazı kişilerle aramda bir bağlantı olsun istiyorum. Ve bana baktıklarında ne düşündüğümü ne hissettiğimi bilsinler. Sadece bilsinler… Bu içimdeki karışıklıkta bazen, bazı şeyleri cümlelerle anlatabileceğimi sanmıyorum çünkü. Ne desem hep bir şeyler eksik kalıyor, hep bir şeyler yanlış oluyor gibi…

İçimde hem duygular, hem düşünceler kopuk kopuk, parça parça… Hiçbir şeyi bir araya getiremiyorum. Aklım mı bir düşünceden diğerine daha hızlı atlıyor yoksa kalbim mi bir duygudan diğerine daha hızlı geçiyor emin değilim. Sürekli sorguluyorum ne düşündüğümü ne hissettiğimi, bu hayattan ne beklediğimi… Sordukça, sorguladıkça daha çok karışıyorum. Bu kadar sorgulamak insanı mutsuz yapıyor, en azından bunu biliyorum. Yanlış giden bir şeyler var ve ben mutlu en önemlisi huzurlu değilim. Oysa mutlu olabilmek için ne kadar da çok şeye sahibim aslında. Ama bardağın dolu tarafını göremiyorum nedense bugünlerde. Olmayınca olmuyor.

İçimde biriktirdiklerimi atamıyorum. Kopup gitmiş hiçbirşeyi tamir edemiyorum. Sürekli yeni kararlar alıyorum. Aldığım kararların hiçbirini uygulamak gelmiyor içimden. Ya hislerim düşüncelerime isyan ediyor, ya düşüncelerim hislerime. İkisini yanyana getiremiyorum. Düşündüklerimi hissedemediğim, hissettiklerimi düşünemediğim için sürekli kendime kızıyorum. Düşündüklerimle hissettiklerimin arası açıldıkça, içimdeki boşluk dahada büyüyor. O boşluk beni yutup başka birisi yapıyor…

 

Tags: , ,