Çizgilerle Felsefe

Bazen yaşam öyle ağır gelir ki insana, ancak pembe gözlükler ile katlanılabilir…

Bazen, tüm dünyayı kurtarabileceğimizi düşünürüz, elimizden gelen çok şey olmaz ama yine de moral bozukluğuna birebirdir…

Bazen kendimizi kandırırız, buna gereksinimimiz de vardır aslında. Çevremiz de bize anlayışla yaklaşır, belkide uğraşmak istemezler…

Bazen ne söylersek söyleyelim, karşımızdakinin sınırları bizi sınırlar. Uzaylı muamalesi görürüz…

Bazen aklımıza gelen doğruları tam söylecekken, türlü etmenler ve eskimeyen yöntemler ile bundan vazgeçeriz. Belki de ikna ediliriz…

Bazen gerçekler o kadar nettir,  o kadar gözümüze girer ki, ancak biz daha önyargımızı aşamamışızdır ve fırsat kaçmıştır…

Bazen bazı şeyleri hiç öyle düşünmemişizdir, biri kalıpların dışında bir şey söyleyince, "yaratıcılık bu" deyip şapka çıkarırız…

Bazen yanıbaşımızdaki fırsatları, sahip olduğumuz güzellikleri göremeyiz…

Bazen ne kadar yetenekli olursak olalım, elimizdeki malzeme, bulunduğumuz ortam bir yere kadarsa, biz ne yapabiliriz ki?

Bazen sırf insani bir merak uğruna pazarlamacıların tuzağına düşeriz, para verip almak tatlı gelir…

Bazen herşey o kadar doğal gelir ki insana, senin için dünya o açıdan öyle görünür. Kim ne diyebilir ki?